Hernieuwde vriendschap
Op bezoek bij een ‘oude’ studievriend, long-time-no-see, maar wij pakken de draad meteen weer op, alsof wij elkaar gisteren nog gesproken hebben. En net als vroeger, veel praten en lachen, en een licht verdriet over bericht van overlijden van een wederzijdse bekende van ons. Onze gesprekken van vroeger gingen vaak over cultuur, boeken en vooral films, één van onderwerpen die ons altijd had verbonden. Ook nu weer een punt van bespreking. In zijn enthousiasme neemt hij mij mee naar ‘zijn collectie’ DVD’s, videobanden (VHS), grammofoonplaten en zelfs nog cassette-bandjes. “Heb je die nog steeds?” Een unicum, in deze harteloze tijden van DVD-recorder-loze filmliefhebbers. In zijn werkkamer toont hij een onafzienbare rits met de prachtigste DVD’s, zowel beroemde als voor mij onbekende titels, netjes gerangschikt op alfabetische volgorde van titels. Een feest van herkenning, die mij vol waardering en enthousiasme doet uitroepen “heb je die ook nog?”
Want wie heeft er tegenwoordig nog DVD’s? Zelfs de film-fijnproevers ontberen een recorder, onder het mom van dat alles terug te vinden is op de diverse streamdiensten. Vele van de titels die zich voor mij verschijnen in het alfabetisch gerangschikte rijtje, in ieder geval niet. ‘Mijn kinderen’, noemt hij ze liefkozend. Met veel agitatie praat hij over de 2e hands-winkel met rijen verweesde DVD’s en de lage prijs die er voor wordt gevraagd. “Wie doet zulke pracht films nu in G**snaam weg?”, vraagt hij zich af. “En ik maar aanschaffen”, zegt hij met scheve grijns meteen achteraan. Toch verwacht hij dat het met de DVD’s en BluRays net zo zal gaan als met de LP’s. De wal zal het schip wel keren, en zal een enorme run komen op oude DVD’s en de prijzen zullen, net als de genoemde LP’s, enorm oplopen. “Let maar op, hier staat een goudmijn”. Op mijn vraag of hij ook uitleent, omdat ik een paar juweeltjes tussen zijn titels zie, zegt hij “met genoegen, indien ze onbeschadigd terugkomen”.
En even later halen we nostalgische herinneringen op over de videotheek, de hemel door hem genoemd. En vertelt over zijn bezoeken aan zijn eigen dorpsvideotheek destijds. Het zorgvuldig uitzoeken van titels: drie films per week, zijn guilty pleasure. Eén spannende, één art-house en een komische film, dat was zijn onuitgesproken afspraak met zichzelf, hij was tenslotte een film-alles-eter. Eerst waren die op VHS-band, later op DVD en zelfs op BluRay. Minstens eenmaal per week en soms wel vaker. De mooiste en indrukwekkendste films werden dan daarnaast ook aangeschaft. Soms in een box met tien titels van een specifieke regisseur, soms als box aangeboden door de krant als beste films van het jaar.
Ja, gaf hij toe, hij pakt met grote regelmaat oude DVD’s uit hun doosje om ze voor de zoveelste keer te bekijken. Maar, hij is ook aangesloten op diverse bekende streamingdiensten en natuurlijk met zijn Cinevillepas minstens twee keer per maand naar de bioscoop. Want, zo voegt hij toe, daar komen de films toch het beste uit!
’s Avonds laat verliet ik zijn woning met minstens drie ‘vergeten en onvindbare’ prachtfilms, die ik hoognodig nog eens wilde zien. Het werd een feestje! Volgende week ga ik weer naar hem toe. Waar films al niet goed voor zijn.